|
วันอาทิตย์ที่ 29 มีนาคม 2552 วันที่อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย วันนี้ ถ้าไม่ได้พบกัน เราคงต้องเสียใจมากมาย
เรื่องสนุกสนานหลายเรื่องเกิดขึ้น และเรื่องเศร้าก็เกิดขึ้นเช่นกัน จนเกือบทำให้เราสองพลาดพลั้งครั้งใหญ่... ความโศกเศร้าในใจเหมือนพายุบ้าคลั่ง ที่โถมทำลาย... แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะฉันมันไม่มีอะไรต้องเสียอีกต่อไปแล้ว... ทุกอย่างที่ทำ ก็เพื่อเธอที่รัก เท่านั้น... เลือดที่รินไหล อาจพิสูจน์ได้ไม่พอ...
กับความจริงใจและมั่นคง ที่จะร่วมกันฟันฝ่า... กับความไว้เนื้อเชื่อใจที่จะแสดงให้ใครๆ ได้เห็น... ขอให้ดูจากนี้ไปก็แล้วกัน... ความคงมั่น สัตย์ซื่อ และจริงใจ จะฉายให้แจ่มชัดขึ้น...
เหมือนโบราณว่า ที่ฟ้าหลังฝน จะสวยงาม....
เราพากันจับมือไปเดินเที่ยว หาร้านอาหารนั่งกินด้วยกัน แต่ก็ไม่มีที่ว่างเลยสักร้าน... คงเพราะเป็นวันอาทิตย์... สุดท้ายก็ได้ไปหม่ำๆ กันที่ ร้านโออิชิ ราเมน... กินไป คุยไป... ความสุข ไม่ได้จากการกินอาหารเท่านั้น แต่ความสุข ได้จากการที่เราได้มีเวลาอยู่ด้วยกันอีกด้วย....
แหวนที่เราต่างผลัดกันสวมให้แก่กัน บนนิ้วนางข้างซ้าย... ในวันนี้.... อาจจะไม่มีราคาเท่าใดนัก หากแต่มีค่า ในด้านจิตใจของเรามากเหลือเกิน ไม่ต้องหาฤกษ์ยาม... เวลาที่เราได้เคียงข้างกันมาทำแบบนี้ ย่อมเป็นฤกษ์ดีของเราแล้ว บนแหวนของเราทั้งสอง... สลักเป็น รูปหัวใจ ตามด้วยคำว่า LOVE และมีรูปหัวใจ ปิดท้ายอีกครั้ง... หัวใจของเรา สองดวง มาผูกพัน ร่วมเกี่ยวกันไว้ด้วยคำว่า LOVE คำที่ดู... ง่าย สั้น ชัดเจน หากแต่ลึกล้ำในความหมายของมัน.... เธอเป็นคนคิด... และเราสองคนเท่านั้น ที่ต่างรู้ความหมายดี.....
เราต่างสวมแหวนให้แก่กันและกัน กลางที่สาธารณะ กลางทางเดินภายในห้างเดอะมอลล์บางกะปิ ที่ผู้คนขวักไขว่ไปมา
ใครจะมองเราอยู่ไหม เราไม่สนใจหรอก... ว่าจะมีพยานแวดล้อมหรือไม่.... แต่ที่แน่ๆ ก็มีแม่ค้าสาวสองคน ที่คอยจ้องมองเรา... พวกเธอแสดงรอยยิ้ม ยินดีให้กับความสุขเล็กๆ ของเรา... แม้จะไม่ได้รู้จักกันมาก่อนก็ตาม.... ขอบคุณครับ...
มันไม่ผิดใช่ไหม ที่เรารักกัน....
แม้ว่ามันจะผิด แต่เราสองคนต่างก็ได้เลือกวิถีทางเดินของเราเอง เราใช้หัวใจของเรานำทาง....
แล้วเราจะใช่เนื้อคู่กันไหม เราไม่สนใจหรอก คำนั้นน่ะ....
เราสนใจปัจจุบันของเรามากกว่า.... เราจะมีความสุขให้มากที่สุด.... เราคอยเป็นกำลังใจให้กันและกัน รัก มั่นคง ซื่อสัตย์และจริงใจต่อกัน ไปอย่างนี้... เราจะประพฤติปฏิบัติต่อกันด้วยความใส่ใจ เอื้ออาทร ห่วงใยต่อกัน ไปอย่างนี้... เรามุ่งมั่นที่จะทำให้กันและกัน มีแต่ความสุขให้มากขึ้นเรื่อยๆ ไปอย่างนี้... พูดแบบน้ำเน่าๆ เราอยู่กันได้ตามอัตภาพ ขอเพียงให้ ณ ที่แห่งนั้น มีเราสองเคียงข้างกัน เพียงกันและกันเท่านั้น เธอถามฉันว่า หากว่าต้องตายจากกันไป เธอขอตายก่อนได้ไหม เธอขอเห็นแก่ตัว ตายก่อนได้ไหม เธอกลัวว่าเธอจะอยู่ไม่ได้โดยไม่มีฉัน... ฉันตอบเธอไม่ได้หรอกที่รัก เราไม่รู้เวลาตายหรอก แต่ก็เป็นการดี ที่จะระลึกถึงความตายไว้เสมอ เราจะได้ทำทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีให้แก่กันทุกวัน ในช่วงเวลาที่เรามีชีวิตอยู่... ถ้าฉันต้องตายไปในเวลานี้.... เอ...วันนี้... ฉันบอกรักเธอหรือยังนะ ?... จำได้ไหม วันนี้ฉันบอกรักเธอ ตอนกี่โมง? ^-^
ทว่า....
หากฉันสามารถ มีอำนาจ อนุญาตได้.... ฉันก็จะอนุญาตให้เธอตายก่อนฉันได้ครับ... ที่รัก... ฉันไม่รู้ว่าหรอก ว่าเธอนั้นจะไปยังที่แห่งใด... แต่ฉันก็มั่นใจ ว่าฉันจะตามเธอไปได้แน่ ฉันจะต้องตามเธอพบจนได้ ในสักวันหนึ่งแน่ๆ รอฉันไม่นาน แล้วเราก็จะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งไงครับ.... ที่รักของฉัน
ความคิดถึงไม่เคยจางหาย
ความรักยังคงมั่นคงไว้....
แด่องค์หญิงของนายวาริท |
