การบัญญัติศาสนาในเบื้องต้น ก็มุ่งเพียงสอนคนในคณะของตนก่อน ไม่มีกำหนดว่าชนชาติชั้นไหน ครั้นเมื่อชนชาติเดียวกัน รวมกัน เป็นหมู่มาก ยกศาสนานั้นเป็นหลักสำหรับปกครองรักษาชาติของตน ศาสนาจึงเป็นของสำหรับชาติ เมื่อชนชาติที่ได้เป็นใหญ่ตั้งการปกครอง ชาติและประเทศบ้านเมือง นับถือศาสนาใดก็ยกย่องศาสนานั้นขึ้นเป็นหลักสำหรับชาติ และการปกครองศาสนา จึงเป็นศาสนาสำหรับชาติ และประเทศบ้านเมือง

          ศาสนาย่อมเป็นสิ่งสำคัญของชาติและประเทศบ้านเมือง เพราะฉะนั้น ทุกชาติทุกภาษาทุกบ้านทุกเมืองที่มีการปกครองกันอยู่ได้ จึงมักมี ศาสนาสำหรับชาติและบ้านเมือง เพื่อเป็นหลักสำหรับแนะนำสั่งสอนกันให้ประพฤติตามทางศาสนาของตน

          ส่วนประเทศไทย ชนชาติไทยเป็นเจ้าของประเทศ มีพระมหากษัตริย์ คือพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงปกครอง เป็นธงชัยเฉลิมชาติ ของชาวไทย ทรงนับถือพระพุทธศาสนา พระพุทธศาสนาจึงเป็นศาสนาสำหรับชาติไทยและสำหรับประเทศไทย

          พระพุทธศาสนา คือคำสอนที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติขึ้น เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าที่พระสงฆ์ท่านได้ศึกษาเล่าเรียนจำไว้ แล้วสอนต่อๆ มา

          คำสอนของพระพุทธเจ้าที่เรียกว่าศาสนา ก็คือ พระธรรม ได้แก่ความดีความชอบ อันเป็นเครื่องทำใจของผู้ประพฤติตามให้ได้รับความสุข ไม่เป็นไปด้วยความเดือดร้อน

  จากหนังสือพระพุทธศาสนา โดย มหาอำมาตย์ตรี พระยาภักดีนฤเบศร์ เมษายน ๒๕๒๐